عاشورا و انتظار، مثل دوبالیه که برای پریدن یه پرنده لازمه؛ اگر این دو بال برای پرنده خوش سیمای اسلام نبود، چشمۀ پرجوش غدیر هم دیگه اثری ازش نبود. کمی عقب تر که برویم و به زندگی اولین های بشریت نگاه کنیم، می فهمیم که اونها هم منتظر بودند.منتظر یه قیام؛قیام خونین.برای همینه که حضرت آدم (ع)برای امام حسین(ع)گریه کرد.میدونید چرا؟؟؟
بسم رب الغدیر
بسم رب المهدی(عج)
یا صاحب الزمان
دلم قرار نمی گیرد از فغان بی تو سپند وار زکف داده ام عنان بی تو
گزارش غم دل را مگر کنم چو امین جدا ز خلق به محراب جمکران بی تو
مقام معظم رهبری
دشنه فراق
|
چرا دعا و اشک و شب به دل اثر نمی کند |
به کلبه حقیر من کسی نظر نمی کند |
|
من و سکوت و هق هق وصدای اه و ناله ام |
ز کوی دل شکستگان کسی گذر نمی کند |
|
سپاه ابرهه ز کین دوباره حمله ور شد ه |
ولی زترس سینه را کسی سپر نمی کند |
|
دروغ و د ز د ی و ربا ، ترانه های پر غنا |
ز هر گناه زشت و بد کسی حذر نمی کند |
|
حدیث روضه و در بهشت هم که بسته نیست |
ولی چه سود پنجره به در نظر نمی کند |
|
در این سرا که مردمان به آب ناب تشنه اند |
لبان تشنه را کسی به آب تر نمی کند |
|
تما شب به عش صبح سرود وصل خوانده ام |
شب سیاه دوریت چرا سحر نمی کند |
|
ز زخم دشنه فراق دلم به درد گریه کرد |
بیا که اشک در دل ،ز دل به در نمی کند |
|
|
مهدی دیلمی |
موضوع مهدويت از مباحثیه که از گذشته در فرهنگ اسلام بوده و از مباحث کلیدی و بنیادی در شکل گیری فرهنگ یک ملت می باشد.
نگاه درست به این مبحث می تونه راهگشای بسیاری ازبن بست ها و مشکلات بشریت باشه.
در باره مهدویت کتاب فراوان نوشته شده ،چه در مورد وجود نازنین حضرت(ع) و چه در مورد علائم و شرایط ظهور و...
از آنجا که در اذهان اقشار مختلف جامعه بخصوص قشر جوان و تحصیل کرده شبهات و پرسشهایی در زمینه مهدویت وجود داره ، اینجانب سعی می کنم در این وبلاگ از منابع معتبر کمک و الهام بگیرم و مختصر و انشاءالله مفید به بحث پیرامون مهدویت و شبهات مهدوی بپردازم .
اولین چیزی که باید به آن پرداخته بشه ،بحث در مورد ضرورت گفتگو در مورد مباحث مهدیته. یعنی چرا ما باید به مباحث مهدویت بپردازیم؟راستی چرا؟؟؟
اصلا آیا بحث در مورد مهدویت فایده ای هم داره یا ...؟
آیا اصلا نیاز است مورد مهدویت بحث کنیم؟
اصلا اعتقاد به مهدویت چه تحولی در ماایجاد میکنه؟
دوست دارم جواب این سوالاتم را شما عزیران و سرورانم برام بفرستید .ممنونتونم.
اعتقاد، شالوده زندگیه؛ يعني، آنچه را كه انسان در ميدان عمل انجام میده، بيترديد به تفکرات اعتقادي او بر ميگرده. از اين رو اگه فردی داراي اعتقاد صحيح و مستحكم باشه، در عمل گرفتار لغزش و بیهویتی نمیشه. مهمترين چيزي كه به باورهای ما شكل و لعاب میده، معرفته.
با بدست آوردن معرفت میشه به اين نتيجه رسيد كه؛ امام زمان(عج) تداومبخش امامت ائمه (ع) ميباشه.
شيعه و سنّي از پيامبر اكرم(ص) نقل كرده: من مات و لم يعرف امام زمانه مات ميتة جاهلية.« هر كس بميره در حالی که امام زمان خود را نشناخته باشه به مرگ جاهليت مرده».
از آنجا که انسان موجود محافض کاریه، وقتی این احادیث رو میبینه ،میترسه .یعنی دلش هری میریزه که نکنه این حدیث درست باشه که اگه درست باشه «که هست»بد تو مخمصه گیر میکنه.پس بر خود واجب می بینه که دنبال معرفت امام(عج) بره. خلاصه سرتون رو درد نیارم .سری که درد نمی کنه رو دستمال نمی بندند....
نتیجه اینکه «چرا عاقل کند کاری که باز آرد پشیمانی»...چرا دنبال معرفت امام زمانمان (عج)نریم که فردا خودمون رو لعنت کنیم و ...
غیبت امام زمان(عج) از مباحثیه که ذهن من رو خیلی به خودش مشغول کرده.
شما چطور؟؟؟
با چند تا سوال موافقید.
هیچ وقت از خودتون پرسیدید الان امام زمان(عج) کجاست؟؟؟
اصلا مفهوم غیبت چیه ؟
چرا امام زمان(عج) غائب شده اند؟
و ...
من یه اشاره مختصری می کنم و شما کمک کنید و با جواب خودتون اون رو تکمیل کنید.
یه مبحث توی مهدویت خیلی روش تاکید شده و او بحث انتظاره.
من یه سوال می کنم .
چرا انتظار؟
چرا ما باید انتظار امام زمان(عج) رو بکشیم؟
دوست دارم جوابش رو شما برام بفرستید .یه طوری بفرستید که همه بتونن ببینند.
جواب های زیادی داده شده ولی آنچه که می خوام بگم در مورد آثا انتظاره که انشاءالله از این اشاره به جواب برسیم.
بعضی افراد گمان می کنند كه در انتظار نشستن یه مصلح جهاني، باعث سکون و بی تفاوتی میشه. یعنی باعث میشه منتظران بی تفاوت بشن تا اصلاحگر جهاني قيام كنه و فساد و تباهي را از بین ببره.
اگه خوب به این مطلب توجه کنیم می بینیم که اين نگاه، يك نگاه سطحي و به دور از انديشه و دقته چرا که با توجه به آنچه در حقيقت انتظار امام موعود(عج) و ويژگيهاي ایشون و نيز ابعاد انتظار و ويژگيهاي منتظران مطرح شد، روشنه كه روحيه انتظار، آن هم با ويژگيهاي منحصر به فرد و جايگاه بي نظير امام ،نه تنها سكون را به دنبال نداره، بلكه بهترين عامل حركته.
انتظار، در منتظر غوغايي ارزشمند و حركتي هدفمند پديد میاره و هر چه منتظر، به حقيقت انتظار، نزديكتر بشه، سرعت حركتش به سوي مقصد بيشتر میشه. در پرتو انتظار، انسان از خود محوري رهايي پیدا می کنه و خود رو جزئي از جامعه می بینه؛ دراین صورت سعی می کنه تا جامعه را در حد توان خود به درستي نزديك كنه. وقتي جامعهاي از عناصري با این نگرش پر شد، اجتماعي در جهت ترويج فضيلتها پديد میآد و حركت عمومي به سوي اقامه خوبي ها شكل ميگيره .توی چنين محيطيه كه محيط سازندگي و فضاي اميدبخشي و عرصه تلاش و همياري و همكاري به وجود میادو زمينه رشد باورهاي ديني در افراد جامعه پدیدار میشه و منتظران، به بركت انتظار، در فساد محيط حل نمیشن .
میدوندید چرا؟
